Bornemisza Jan († 1594), pochodził ze szlacheckiej rodziny węgierskiej. Był synem Grzegorza, kasztelana (vàrkapitàny) jagierskiego, biegłego tak w sztuce wojennej jak i w naukach (Gregorius litteratus Bornemisza). Jan rozpoczął swą karjerę wojskową na Węgrzech, wykazując w tym kierunku duże zdolności. W r. 1567 z nieznanych bliżej przyczyn przeniósł się do Siedmiogrodu, poczem wyruszył wraz z Stefanem Batorym do Polski. Jako kapitan artylerji w wojsku Batorego odznaczył się w czasie wojen moskiewskich, za co otrzymał od niego posiadłość Szent Jakab w komitacie Doboka. Po śmierci Stefana Batorego książę siedmiogrodzki Zygmunt Batory, a właściwie regent Jan Giczy, wysłał do Polski oddział wojska pod wodzą Baltazara Batorego celem dopomożenia Zygmuntowi Wazie do objęcia tronu polskiego. Z oddziałem tym ruszył również B. jako kapitan wojsk siedmiogrodzkich. W wielkiej mierze przyczynił się on do zwycięstwa Zamoyskiego nad Maksymiljanem pod Byczyną. W r. 1594 brał udział w walce z Turkami w oddziale, który Zygmunt Batory nadesłał na pomoc królowi Rudolfowi. W wielkiej części jego zasługą było zwycięstwo, odniesione nad paszą budzińskim Hassanem. B. zaliczał się do przeciwników politycznych Zygmunta Batorego. Jako takiego uwięziono go i ścięto na zamku Gyula 12 IX 1594.
Nagy Iván, Magyarorszàg csalàdjai II i dodatek; Gyulaffi Lestàr feljegyzései (Mon. Hung. hist. XXXIII); Szamosközy Istvàn, Történelmi maradvànyai IV (Mon. Hung. hist. XXX); Erdélyi orszàggyülési emlékek III (Mon. Hung. hist. III o.); Fontes rer. hung. III; Fontes rer. transylvanic. V; Budai F., Lexicon I.
Zbigniew Kościuszko